روندي از كلمات براي شعر و داستان

ravand — Mon, 21 Jul 2008 21:01:38 GMT

حجمه ی درخت وَ

در تلاقی     رفتار یک دیوار را داشت با ساکنِ در انتها

نرده های عوضی نه اشتباهی

در باورداشتِ سطر     و      ما هستیم ( گزاره ای از وجود)

تکرارِ نشدن      ایجازِ در ذهن         در خودش

مثلِ ریزشِ دانه های شن از ساعت شنی که شکست

« باز هم می تواند در خودش باشد »

زندگی می کنم باز هم در عصرِ روزهایِ آمدن که از نوعِ تو باشد.

پیچش لبخند در بسامد اندوه

که نیست استِ ردی ست از تو

و دانه های پوسیده لوبیا

یا بذر های پوسیده ی لوبیا در افریقا

زراعت گرسنگی

نابخشیدنیِ خاکِ در تحمل بدن های سیاه

به انتظار استِ رویش

   که برقصی در لبخندت

و باشیدنِ تو در نامت برای من

زایش دوباره ی جنگل های استواست

و زاییدنِ نامِ زمین

در کهکشانِ راه شیری ست

پس بمان.

ravand — Sun, 06 Apr 2008 21:32:08 GMT

به آرامی و مستحیلِ در رنگ

پیشاپیش از اندازه صورتِ در خودش ریخت

راوی خودش را قدمید به جلوترِ صورتِ شاهزاده یِ ایرانی

تعلق پذیرِ روایت و روند جمعِ قهوه می خورند در خانه

به که بمانیم " انگشت انگشت " وُ رفتیم

خاطره ی ملی را

رهیافتِ به خطِ این میز

حنجره ی "این"

↓

از ریخت

تبسم یاد وُ در ما نبود " این "

به سخره

صفحه ی مسطح در سطح و ریدِ اشک

با به از رد و گُذار

رفتار شیِ در روبرو در ادامه ی خیابان است

و باد

ایمانِ تشییع با جنازه است که بایدست و همه فهمیدیم

ما به التفاوت

این تکه از دریایِ متن مالِ من است

ماضی:

من یک آینه هستم و دیوار

بعدن هم هستم با خودم

و " نه "

شُد و پاییز بود و همه چیز

ریزش واژه بر آب

ط ن ی ن

غلط انداز وُ خاصیتِ سطرِ جهان بر کاغذ و موسیقی وُ در ما —

رفتار لمس

مشقِ خطوط :

بچه گربه می دوید و دوید تا جایی که دیدم

و کلید آبی گُم شد

بی واسطه از خورشید و بیهوده گی

غروبِ خورشید.

13 آذر 86

عصرِسه شنبه 4:45 دقیقه

ravand — Sun, 06 Apr 2008 21:29:25 GMT

به خودش گفت كه باشه از اول و به انتهاي شاخه ي رشد كرده در

صخره به سمت جلو به طرز افقي – خشك شد به دليل تكان هاي

شديدي كه به خاطر باشه از اول محتمل شد10 بار در روز تقريبن

– گير كرد و افتاد كف دره بلند شد به چپ به راست جلو و

نه پايين نگاه نكرد . بايد بهش فكر كنيم كه رفت و به خودش گفت

باشه از اول.

ravand — Sun, 06 Apr 2008 21:25:38 GMT

به كرات نشست رو به رويِ آينه - زنِ رو به رويِ آينه – زنده بود با لبخندي

كج كك ومك مو هايِ قرمز خالِ رويِ گونه يِ چپ و جايِ بريدگي دور تا

دورِ مچِ دست چپش مثلِ جايِ يك دستبندِ تنگ شده و به شكلِ عذاب آوري

از دست جدا شده وقتي به مقدار كافي و زيادي در گوشت فرو رفت 7

سال پیش.

ايستادند همان جا و به خودكشيِ دسته جمعيِ وال ها فكر كرديم

ravand — Sun, 06 Apr 2008 21:20:31 GMT

خابيده و اعتنا به تازه گي نيست كه اين روند زن راتسريع مي كند و تَر .

در كادر نيست و جلوتر يك تاكسي نگه داشت ترمزِقبلش هم بود در جاده تا زن

بريزد در مو هايِ فِرَش در هم . " و" هم بود و مادرم با هميشه يِ لبخند و

مادرم.

در خودم سر مي روم بَعد تَر از وقتي كه در وسطِ ماجرامرده ام و قبل تَر از

تازه گی.

28 شهريور 86