در تلاقی رفتار یک دیوار را داشت با ساکنِ در انتها
نرده های عوضی نه اشتباهی
در باورداشتِ سطر و ما هستیم ( گزاره ای از وجود)
تکرارِ نشدن ایجازِ در ذهن در خودش
مثلِ ریزشِ دانه های شن از ساعت شنی که شکست
« باز هم می تواند در خودش باشد »
زندگی می کنم باز هم در عصرِ روزهایِ آمدن که از نوعِ تو باشد.
پیچش لبخند در بسامد اندوه
که نیست استِ ردی ست از تو
و دانه های پوسیده لوبیا
یا بذر های پوسیده ی لوبیا در افریقا
زراعت گرسنگی
نابخشیدنیِ خاکِ در تحمل بدن های سیاه
به انتظار استِ رویش
که برقصی در لبخندت
و باشیدنِ تو در نامت برای من
زایش دوباره ی جنگل های استواست
و زاییدنِ نامِ زمین
در کهکشانِ راه شیری ست
پس بمان.
به آرامی و مستحیلِ در رنگ
پیشاپیش از اندازه صورتِ در خودش ریخت
راوی خودش را قدمید به جلوترِ صورتِ شاهزاده یِ ایرانی
تعلق پذیرِ روایت و روند جمعِ قهوه می خورند در خانه
به که بمانیم " انگشت انگشت " وُ رفتیم
خاطره ی ملی را
رهیافتِ به خطِ این میز
حنجره ی "این"
↓
از ریخت
تبسم یاد وُ در ما نبود " این "
به سخره
صفحه ی مسطح در سطح و ریدِ اشک
با به از رد و گُذار
رفتار شیِ در روبرو در ادامه ی خیابان است
و باد
ایمانِ تشییع با جنازه است که بایدست و همه فهمیدیم
ما به التفاوت
این تکه از دریایِ متن مالِ من است
ماضی:
من یک آینه هستم و دیوار
بعدن هم هستم با خودم
و " نه "
شُد و پاییز بود و همه چیز
ریزش واژه بر آب
ط ن ی ن
غلط انداز وُ خاصیتِ سطرِ جهان بر کاغذ و موسیقی وُ در ما —
رفتار لمس
مشقِ خطوط :
بچه گربه می دوید و دوید تا جایی که دیدم
و کلید آبی گُم شد
بی واسطه از خورشید و بیهوده گی
غروبِ خورشید.
13 آذر 86
عصرِسه شنبه 4:45 دقیقه
به خودش گفت كه باشه از اول و به انتهاي شاخه ي رشد كرده در
صخره به سمت جلو به طرز افقي – خشك شد به دليل تكان هاي
شديدي كه به خاطر باشه از اول محتمل شد10 بار در روز تقريبن
– گير كرد و افتاد كف دره بلند شد به چپ به راست جلو و
نه پايين نگاه نكرد . بايد بهش فكر كنيم كه رفت و به خودش گفت
باشه از اول.
به كرات نشست رو به رويِ آينه - زنِ رو به رويِ آينه – زنده بود با لبخندي
كج كك ومك مو هايِ قرمز خالِ رويِ گونه يِ چپ و جايِ بريدگي دور تا
دورِ مچِ دست چپش مثلِ جايِ يك دستبندِ تنگ شده و به شكلِ عذاب آوري
از دست جدا شده وقتي به مقدار كافي و زيادي در گوشت فرو رفت 7
سال پیش.
ايستادند همان جا و به خودكشيِ دسته جمعيِ وال ها فكر كرديم
خابيده و اعتنا به تازه گي نيست كه اين روند زن راتسريع مي كند و تَر .
در كادر نيست و جلوتر يك تاكسي نگه داشت ترمزِقبلش هم بود در جاده تا زن
بريزد در مو هايِ فِرَش در هم . " و" هم بود و مادرم با هميشه يِ لبخند و
مادرم.
در خودم سر مي روم بَعد تَر از وقتي كه در وسطِ ماجرامرده ام و قبل تَر از
تازه گی.
28 شهريور 86
صداي كيوي اِشتهارِ به خروس و اوضاع
قاعده ي حصار نيستم در برگ
منظره يِ ريده شده در چشم تا چشم كار مي كرد
همهمه يِ ريخت و او او اووو چند مرتبه
اردك با قاليچه اش
با خودش كواك كواك اش داشت ازمنظر رفته بود
و رفت فاصله يِ تا ابر رااز اريبِ نرده هاي چوبي
مغموم روييدن هيچ اشاره اي نيست براي دندان
لق لقِ صدا در انبوه رويش و نامِ درخت
نور در شاخه ها مي تركد و دستم به نور اشاره داشت
در حجم از بُعد ( مينا هندسه يِ تحليلي دوست ندارد و من دارم )
و تحليلِ بَعد از برگ:
كارخانه يِ غذا سازي
باد بيايد كه من عاشقم تَر از صدا و سنگ هايِ
افسانه مينا جواد فرخ و خودم
با رسوخِ در رنگِ با ته مزه يِ اطراف
و خورشيد
وقتي هنوز بيدارم تا بعدن
بعدن خاهد آمد و آمد من هم بودم.
16 شهريور 86
بانویِ صندلیِ آرام بود
يک باره گی يک بار اتفاق اُفتاد و خيلی بيشتر
با چشم های موميائی
تکرارِ
بِجغرافيان خودت را مکان تَر از حالا اينجا تَر وَ نزديک
زن به تاخير می اُفتد
تَر از آنکه فراموش بشود
اَنگيزاننده یِ بعدی به مرگ إجرائیِ مرگ
ضُمُخمتِ بعدیِ آويزان اَز رنگ
رنگِ نارنجی
به آهستگی وَ صندلی هایِ دُچار به نِشيمنگاه
مُچاله یِ در زن اَم
زنِ مُچاله در زهدان
شکلِ تهاجم نمی گيرد اَعصابِ مفرطِ 2 شقيقه یِ کِناری
بر می گرديم به اِمکانِ رويشِ يک گُل رویِ مَقنعه اَم،خُدا کُنَد گُلِ يَخ باشَد با زَمينه یِ
مِشکی اُوه چِقَدر شَبيه یِ يک گُلِ يخِ رویِ مقنعه یِ مِشکی می شود اين گُلِ يخِ
رویِ مقنعه اَت
مقنعه مرا گُم می کُنَد مِثلِ هميشه وَ تنهائی گُم مي شود اَز همين جایِ دَر تا پَرنده ای
که هيچ بال نَزد وَ نداشتِ تویِ قفسِ بغلِ دَستِ مسافرِ کِناری اَم
نِگاهِ خيره به ديوانگیِ صِدا
لولایِ دَر
شِکلِ کلمه یِ "اَرِّه "
لِيدیِ تُرشيده چاقویِ خونِ چِکه چِکه را می شويَد
دَر فَواصِلِ آينه:
ايستادَنِ دَر آينه
تا يادم نرود که من يک زن هستم
تکرار زن در خودم همراهِ زنانِ ديگر کُلونیِ زنانه
سکوتِ روزه دارِ جُنونِ تَنَفُس
زمينه یِ اِستنشاقِِ اَز مرزهایِ کشوَرَت
بالا آوَردِه گیِ مطبوعِ ملال زَده
ديوارِ ديوانه به درخت اِشاره دارد
اَگر يادَت بيايَد
کودکِ در روبرو نقاشی می کشَد بُلند بُلند
کودک به نقاشی اِشاره می کند ← مامان درختِ من جيغ می کشه
جيغِ درخت
همين وَسَط هایِ آ سِمانِ ديروز پرنده ای خودکشی کرد با جِتِ اَز روبرو آمد
فِقدانِ مرگِ در تن اَز لَحاظِ کم تَر
خودکشیِ با برداشتِ آزاد
جَهان در من سوگوار اَست به تنهائی
اِنتظارِ در من مرگ اَست به تنهائی
اِبتدایِ صخره
بالا رَفتن ↓
من به جَهَت ها اِحتِرام می گذارم
دلینگانه و دلینگ تر
خورشیدهای ترمه همیشه سر ساعت است
ظهرانه ی دامن خطوط یواش تر
یواش است آرامش تردد
"دار"ی قالی را می خنداند و قالی یواش تر است
و تر است
کمی دیرتر از نوزاد
نوزاد لبخند توست ترمه وقتی که جا می مانی در خورشید سر ظهر
وقت اذان بیا و بلال را ببین
تقابل:
در تقابلی زاده شده خاک را می پذیرفت
خاک در تقابلش
این قطار را هیچ عنوان در ردیف فاحشه ها نمی گذارم چون فقط یک قطار معمولی ست همین
دست هاي در بي تفاوتي
-كج-
باران هم تر است
پوشک نوزاد
و" تر "
ربطی به جفت گیری توت ها ندارد
اسفند 84
نویسنده خودش را فراموش کرده یا نویسنده شدیدن دچار موقعیت شده یا با موقعیت برابری می کند
برابری در این مسئله همیشه خاست خود شخص نیست ولی ما وقتی روی لبه ی پرتگاهیم دچار میشویم و
بپر: می پرم پله ها را دو تا یکی و به همین ترتیب تا ترک عادت کرده با شم یک تغییر کوچک بیایید تغییر
کنیم و فراموش کنیم بی واسطه از الزایمر.
راه می رود/ همچنان باز هم راه می رود / می خاهم که سوت بزند / سوت می زند / هر چند که با فضا جور
نیست.
فضا دچار نو ستالژی ....... شده برای چه کسی؟/ از خودم می پرسم/ و می خاهم به سوت زدن ادامه
بدهد/ و می دهد/ همراه سرفه ها/ می تواند مکرر باشد/ یا نباشد/ به خودش واگذار می کنم /و همچنان راه
می رود/ دردمند را تداعی بکند/ بخورد زمین/ بلند شود/ تشنه شود/ سرفه کند/ ولی سوت بزند/ زیرآفتاب
داغ(آفتاب داغ مربوط به هیچ فصلی نیست مربوط به هیچ مکان نیست اینجا ما فصل نداریم ما هیچی
نداریم فقط دارد راه می رود و مهم اینست راه می رود زیر آفتاب داغ )
هر چه می خا هید به راه می رود اضافه کنید و تداعی کنید در خودتان با هر ضمیری
اول شخص دوم شخص ضمیر آن یا یک گور خر فرقی نمی کند
چون چیزی وجود ندارد / "راه می رود"/ مرده است / کمی ان طرف تر / جهت اصلن مهم نیست
خاهران برادرن عزیز توجه کنید ما جمع می شویم که اصلن دَرَک بیایید بزنیم زیر آواز دسته جمعی
یا سوت بزنیم البته اگر داریم راه می رویم.
جمعه 26 شهریور 85
